Bu öykülerde zaman, doğrusal bir akış izlemekten çok, hatırlama ve çağrışım üzerinden ilerler. Geçmiş, şimdi ve beklenen gelecek iç içe geçer. Bir mezarlıkta yapılan kısa bir sohbet, yıllara yayılan bir bekleyişe; bir sinema salonunda yaşanan küçük bir ayrıntı, insanın dünyayla kurduğu ilişkiye açılır. Mekânlar, yalnızca olayların geçtiği yerler değildir; hafızayı taşıyan, karakterlerin iç dünyasını şekillendiren canlı unsurlar hâline gelir.
Sadık Yalsızuçanlar’ın anlatılarında beklemek önemli bir yer tutar. Bu bekleyiş, çoğu zaman bir kişinin geri dönmesini ummak, bir sözün tutulmasını beklemek ya da hayatın başka bir evreye geçmesini sessizce kabullenmek şeklinde karşımıza çıkar. Yazar, bu hâlleri dramatize etmeden, büyük cümleler kurmadan anlatır. Okur, karakterlerin yaşadıklarını yüksek bir duygusal gerilimle değil derinleşen bir farkındalıkla izler.
Kitaptaki karakterler genellikle konuşmaktan çok dinleyen, olan biteni içlerinde tartan kişilerdir. Hayat karşısında aldıkları tavır, çoğu zaman feragatle, kabullenişle ve sükûnetle şekillenir. Bu feragat, bir geri çekilme ya da vazgeçiş olarak değil; insanın kendi sınırlarını fark etmesi ve bu sınırlar içinde yaşamayı öğrenmesi olarak anlam kazanır. Kitabın adında yer alan “feragat”, öykülerin ruhuna yayılan temel bir kavram olarak hissedilir.
Yazarın dili sade ve ölçülüdür. Süsleme kaygısından uzak, anlatının ritmini bozmayan bir üslup tercih edilir. Cümleler, gereksiz ayrıntılarla yüklenmeden ilerlerken, okura düşünme ve hissetme alanı bırakır. Bu alan, metnin en güçlü yanlarından biridir. Okur, anlatılanları tüketmez; aksine metinle birlikte yürür, boşlukları kendi deneyimleriyle doldurur.
Çayır Kuşunun Feragati, bireysel hikâyeler üzerinden toplumsal hafızaya da temas eder. Farklı inançlara, kültürlere ve yaşam biçimlerine sahip karakterler, anlatının doğal akışı içinde yer bulur. Bu çeşitlilik, açıklanması gereken bir tema hâline getirilmez; metnin dokusuna kendiliğinden yerleşir. Yazar, insanı merkeze alan yaklaşımıyla bu hikâyeleri zamana ve mekâna bağlı olmaktan çıkarır.
Sadık Yalsızuçanlar, bu öykülerde insanın kırılganlığını yüceltmeden, onu olduğu hâliyle ele alır. Acı, kayıp ve yalnızlık, dramatik bir söylemin malzemesi hâline getirilmez; hayatın doğal parçaları olarak anlatılır. Bu yaklaşım, metinlerin samimiyetini ve inandırıcılığını güçlendirir.